یه دنیا جذبه ی  عشقه               که تو در چهره ات داری

با اون چشمای مست خود            منو راحت نمی ذاری 

چه حسی دارم اون وقتی           بخوای از پیش من رد شی

من هر روز عاشق اینم            جلوی راه ِ من سد شی

من اونم که حتا یک بار           دلم بی تو نمی آسود

همه حرفای رو لبهام              تمومش از تو گفتن بود

خیالم بود با تو دنیا                چقد زیبا و خوشرنگه

ولی افسوس که فهمیدم            تو جنس ِ قلبت از سنگه

منو باش باورم شد که           به من دیوونه دل بستی

زدی زیر ِ قراراتو              چه زود عهداتو بشکستی

خیلی وقته که سیاهه روزگارم

خیلی وقته بی خبر رفتی از اینجا

ولی یادت مونده تو خلوت رویا

به خدا دست خودم نیس         اگه انقد به تو بندم

بی تو حتا یه نفس هم           نمی خونم نمی خندم

عمریه که مرغ عشقت         توی قلبم  لونه  کرده

از اولش نفهمیدم غریبه ای یا که خودی

هر چی میمردم واسه تو

تو قسمتم نمی شدی

تقدیر وسرنوشت ما

جدا از هم نوشته شد

یکی اومد میون ما

به چشم تو فرشته شد

ای که نبودنت فقط               ثانیه هارو باختنه

وقتی که حس داشتنت           زندگی رو شناختنه

بی تو غریبه از خودم           یه نقشی از گلایه هام

گمشده در سکوت شب          اسیر شهر سایه هام

تو این دیار بی نفس             دوباره پرسه میزنم

اسیر تنهایی ام                 میخوام سکوتو بشکنم

تو ای طلایه دار عشق          تو تنها بانوی زمین

برای یک بار که شده         غربت ِ دستامو ببین

مستی اومد بهونه شد            برای عاشق شدنم

توچشمای خمار تو              منم که پرسه میزنم

تو کوچه های عشق تو         قدم قدم گل می ذارم

یه دسته گل رازقی             برای تو هدیه دارم

خاطرخواتم دیوونه اتم       قد زمین وآسمون

قد ستاره های شب           قد خدا وکهکشون

یکی رو من میخوامش           که بی نظیر و عالیه

چشاش پیالهء شراب             رنگ موهاش طلاییه

نمیره عشقش از دل              یه نوره یه ستاره

هرچی میمیرم براش            میگه دوسم نداره

میخواد که من به یادش         همش تنها بمونم

تو غربت ِ دل ِ خود            برای خودم بخونم

سکوتی مرده درخویشم          یه شعر ِ رفته از یادم

یه حس ِخالی از بودن           غباری در دل ِ بادم

ِصدام فریاد شبگیره              که از تو دور ِ دور هستم

یه کوله بار اندوهه               روی این شونه ی خستم

نه تاب ِرفتنم با قی              نه شوق ِ موندنی  دارم

تن ِلرزان و سردم را           به دستای که بسپارم

     گناه من نبود آخه،  اگه من با تو بد کردم 

تو هدیه از خدا بودی از این بیشتر نمی خواسنم

ازم دلگیر نشو عمرم،اگه دستت رو رد کردم

اگه فانوسکی روشن تو کوره راه تو بودم

همینو بس دلت رو با، هوای عشق بلد کردم